- అడుగు దూరంలో అందకుండా పోయిన మరో పదికి పైగా మెడల్స్
- ప్రపంచ ఛాంపియన్షిప్స్ గెలిచిన ఒలంపిక్స్ లో చతికిలబడుతున్న భారత ఆటగాళ్లు
- కేంద్ర, రాష్ట్ర ప్రభుత్వాలతో పాటు తల్లిదండ్రులు, అధ్యాపకులు క్రికెట్ ఒక్కటే ఆట కాదని గుర్తించాలి
బతుకమ్మ, నిజామాబాద్
పారిస్ ఒలంపిక్ క్రీడల్లో మన భారతదేశానికి గతంతో పోలిస్తే రెండో అత్యధిక సంఖ్యలో 6 పతకాలతో ముగించినట్లుగా చూస్తే ఒక రకంగా ఎంతో కొంత సంతృప్తికరంగానే అనిపించినప్పటికీ 140 కోట్ల భారతీయులు ఉన్న ఈ దేశానికి కేవలం ఒక వెండి, ఐదు కంచు పథకాలు మాత్రమే రావడం నిజంగా బాధాకరమే.
. . . జావెలిన్ త్రో లో నిరజ్ చోప్రా వెండి పతకం
షూటింగ్ లో మను బాకర్ 10.మీ వ్యక్తిగత విభాగంలో కాంస్య పతకంతో పాటు టీం ఈవెంట్లో సరబ్ జోత్ సింగ్ తో కలిసి మరో బ్రొంజ్ మెడల్, హాకీలో వరుసగా రెండోసారి కాంస్య పతకం,అమన్ సెహ్రవత్ 57కేజీల రెజ్లింగ్ పోటీలు కాంస్య పథకం, షూటింగ్ లో 50మీ. పోటీలో స్వప్నిల్ కుశాలే కాంస్యం గెలుపొందారు. ఒకపక్క బాక్సింగ్, రెజ్లింగ్, షూటింగ్, బ్యాట్మెంటన్, టెన్నిస్ వంటి క్రీడల్లో వరల్డ్ నంబర్ వన్ గా నిలుస్తూ ప్రపంచ ఛాంపియన్షిప్ సాధిస్తున్న మన ఆటగాళ్లు ఒలంపిక్స్ వచ్చేసరికి ఒత్తిడిని తట్టుకోలేక ఓటమి అంచున లేదా మెడల్ కు అడుగు దూరంలో నిలిచిపోతున్నారు. ఇంకా ఒలంపిక్స్ ఎంపిక కావడమే ఒక అదృష్టంగా భావిస్తున్నారు, కనీసం కంచు పథకం గెలిచినా చాలానే భావన అటుకోచుల్లో ఇటు ప్రభుత్వాలు బలంగా నాటుకుపోయింది అదే మనల్ని గోల్డ్ మెడల్స్ సాధించకుండా అడ్డుకుంటుందేమో!!
. . . ఒకసారి ఈ ఒలంపిక్స్ లో మన ప్రస్తానాన్ని పరిశీలించి చూస్తే ఇది నిజమే అనిపిస్తుంది.
బాక్సింగ్, రెజ్లింగ్, షూటింగ్ బ్యాడ్మింటన్ వంటి పది క్రీడాంశాల్లో ఒక్క అడుగు దూరంలో ఒలంపిక్ పతకాలు మిస్ అయ్యాయి. ఇదివరకే బాక్సింగ్లో, రెజ్లింగ్ లో వరల్డ్ ఛాంపియన్ గా నిలిచిన మన ఆటగాళ్లు తీరా ఒలంపిక్స్ కు వచ్చేసరికి కనీసం కంచు పతకం కూడా సాధించకుండానే చేతులెత్తేశారు. గోల్డ్ మెడల్ సాధించే అవకాశం ఉన్న వినేష్ ఫోఘాట్ అనూహ్యంగా 100 గ్రాముల బరువు తేడాతో అసలు పతకమే సాధించకుండా బాధాకరమైన రీతిలో తిరుగు ముఖం పట్టాల్సి వచ్చింది. ఏది ఏమైనా ఈసారి ఒలంపిక్స్ సంతోషం కన్నా బాధనే ఎక్కువగా కలిగించాయి. ఒక వంద నలభై కోట్ల మంది భారతీయులు ఉన్న ఈ దేశానికి ఒక్క బంగారు పతకం రాకపోగా కేవలం ఒకే ఒక్క వెండి పతకం ఐదు కంచు పతకాలతో సంతృప్తి పడాల్సి వస్తుంది. ఈ విషయం లో అటు కేంద్ర ప్రభుత్వం. ఇటు అన్ని రాష్ట్రాల ప్రభుత్వాలు దృష్టి సారించి ఇప్పటినుంచి వచ్చే ఒలంపిక్స్ కోసం క్రీడాకారులను సన్నద్ధం చేయడానికి తగిన బడ్జెట్ కేటాయించాలి. ఒక్కో రాష్ట్రం ఒక్కో క్రీడాంశాన్ని దత్తత తీసుకోవాలి. రాజకీయాలకు కుల మతాలకు అతీతంగా ప్రతిభ ఉన్న క్రీడాకారులను ప్రోత్సహించాలి. అలసత్వం ఉన్న కోచ్లను సంబంధిత సిబ్బందిని తొలగించాలి క్రీడామంత్రిత్వ శాఖకు క్రీడలపట్ల పూర్తి అవగాహన ఉండి పతకాలు తేవాలన్న కసి ఉండే నాయకుడిని మాత్రమే మంత్రిగా నియమించాలి. ప్రధానమంత్రి ఈ శాఖను ప్రత్యేకంగా పర్యవేక్షణ చేయాలి. కీలకమైన క్వార్టర్స్ సెమిస్ ఫైనల్స్లో ఒత్తిడిని ఎలా జయించాలో ప్రత్యేక మనస్తత్వ శాస్త్రజ్ఞులు సైకాలజీ నిపుణులతో మన ఆటగాళ్లకు మరింత మెరుగైన శిక్షణ తప్పనిసరిగా ఇప్పించాలి. ఎందుకంటే ఎంత శారీరకద్రుడత్వం ఉన్న మానసికద్రుడత్వం లేకుండా ఏది సాధించలేమన్నది అందరికీ తెలిసిన విషయమే. అన్నట్టు ఒలింపిక్స్ లో ఏదో ఒక మెడల్ సాధించడం కోసం కాకుండా ఒలంపిక్స్ రికార్డ్ సాధించడం కోసం మన ఆటగాళ్లను ప్రిపేర్ చేస్తే ఇలా కంచు పతకాలకు పరిమితం కాకుండా గౌరవప్రదంగా సగర్వంగా బంగారు పతకాలతో మన ఆటగాళ్లు తిరిగి వచ్చే అవకాశం ఉంది.
. . . ఆటలంటే కేవలం క్రికెట్ ఒక్కటే కాదు
మరోపక్క కేవలం ప్రభుత్వాలపై ఆధారపడకుండా తల్లిదండ్రులు అధ్యాపకులు కూడా విద్యార్థి దశ నుంచి క్రీడలకు సరైన ప్రోత్సాహం ఇవ్వాలి. ఆటలంటే కేవలం క్రికెట్ ఒక్కటే కాదు అన్న ఆలోచనను ప్రతి ఒక్క భారతీయ యువతలో, విద్యార్థుల్లో నాటుకునేలా ఇటు తల్లిదండ్రులు, అధ్యాపకులు అటు ప్రభుత్వాలు కృషి చేయాలి. స్వార్థ రాజకీయాలు మానుకోవాలి.ఎలక్ట్రానిక్ మీడియా ప్రింట్ మీడియా కూడా క్రికెట్ ను మాత్రమే హైలైట్ చేసి మిగతా క్రీడలను నామమాత్రంగా కవరేజ్ చేయడం అనే పక్షపాత ధోరణిని వదులుకొని అన్ని క్రీడాంశాలకు సరైన రీతిలో కవరేజ్ చేస్తూ పాటల పట్ల సరైన దృక్పతాన్ని విద్యార్థుల్లో యువతలో కలిగించే దిశగా ప్రసారాలు ఉండాలి. అప్పుడే కనీసం వచ్చే ఒలంపిక్స్ లోనైనా గౌరవప్రదమైన రీతిలో పతకాలు మన భారతదేశానికి వచ్చే అవకాశం కొంతైనా ఉంటుంది.
. . . లేదంటే ఒక తెలంగాణ సామెత
ఎప్పటి చిప్ప ఎనుగులో అన్నట్టుగానే ఉంటుంది మళ్లీ మనం సాధించబోయే మెడల్స్ దుస్థితి. ఇది తప్పకుండా మారుతుందని ఆశిద్దాం అందుకు అందరం కలిసి మనకు చేతనైన కృషి చేద్దాం. ప్రభుత్వాలు కూడా ఆ దిశగా అడుగు వేస్తాయని ఆశిద్దాం.
విశ్లేషకులు : కుంట గంగాధర్, మాజీ పాత్రికేయులు, రాష్ట్ర అధ్యక్షులు తెలంగాణ ఐకెపి సెర్ప్ ఉద్యోగుల సంఘం